محمد مهدی عشرت فراهانی
متخلص به عشرت. ملقب به ملك الكتاب. وى تصحیلات مقدماتى خود را در اراک فراگرفته و با مایهاى نسبتا كافى از ادبیت و عربیت به تهران آمده و بر اثر معاشرت با فضلا و دانشمندانى چون فتحعلىخان ملكالشعرا، میرزا صادق وقایعنگار مروزى و محمدتقى علىآبادى، متخلص به صاحب، و مهمتر از همه كار كردن در زیردست میرزا بزرگ قائممقام- كه عشرت پسر عمو و داماد وى نیز بود- نواقص خود را تكمیل نمود. او در نوشتن انواع خط استاد و به شیوهى درویش عبدالمجید مىنوشت. سرعت كتابت او به قدرى بود كه در هفت ساعت هزار بیت مىنوشت. میرزا محمد شعر هم مىسرود. اثر وى «دیوان» شعر مىباشد. از اوست: در میان من و معشوق نهان رازى هست كه نیازى ز من و گاه از او نازى هست بال بشكسته و پر بسته و تن خسته و باز در گمانى كه مرا قوت پروازى هست
برگرفته از کتاب: اثرآفرینان (جلد اول-ششم)