عالم تاج ژاله فراهانی
(فوف 1325 ش)، شاعر، متخلص به ژاله. پدرش از نوادگان پسرى قایم مقام فراهانى بود. در فراهان متولد شد. در پنج سالگى خواندن و نوشتن را نزد یكى از فضلاى فراهان معروف به جناب، كه معلم سر خانهى او بود فراگرفت و به دلیل استعداد زیاد در طول چند سال صرف و نحو، معانى و بیان، منطق، نقد شعر، مقدمات حكمت و نجوم را با شوق و علاقه وافر تحصیل كرد. بعد از سن پانزده سالگى به همراه پدرش به تهران آمد. در شانزده سالگى علىرغم بىعلاقگى به اصرار پدرش به ازدواج یكى از خوانین بختیارى به نام على مراد خان (مردان خان) درآمد. وى در زندگى زناشویى همیشه با همسرش اختلاف داشت و بعد از ده سال همسرش فوت شد و تا پایان عمر با تنها پسرش حسین پژمان بختیارى زندگى كرد. وى حافظهاى قوى داشت تقریبا سراسر خمسهى نظامى، دیوان امیر خسرو دهلوى، كلیات سعدى و دیوان حافظ را از حفظ داشت. بیشتر قصاید وى به سبك خراسانى و به تقلید از ناصرخسرو و مسعود سعد سلمان مىسرود. در جریان كشف حجاب در دورهى رضاشاه وى همصدا با تبلیغات رسمى به دفاع از حقوق زنان در برابر مردان برخاست. نخستین بار در سال 1312 ش تعداى از رباعیات وى در مجلات ادبى آن زمان و سپس در مجلهى «یغما» چاپ و منتشر شد. وى در تهران درگذشت قصاید، چامهها و چكامههاى وى كه بالغ بر نهصد و هفده بیت مىشود كه پس از مرگش توسط فرزندش منتشر شد.
برگرفته از کتاب: اثرآفرینان (جلد اول-ششم)