(وفات 1317 ق)، فقیه، عارف و استاد اخلاق. از شاگردان آقا سید محمد سلطان آبادى بود. در جوانى به نجف رفت و اواخر ایام شیخ محمد حسن نجفى صاحب «جواهر» را درك كرد و نزد شیخ انصارى میرزاى شیرازى تلمذ نمود. با میرزاى شیرازى به سامرا رفت و تا مرگ میرزاى شیرازى در سال 1312 ق در سامرا بود. سپس به كربلا مهاجرت نمود و در همان جا درگذشت. شاگردان بسیارى داشت كه از آن جملهاند: علامه نورى صاحب «مستدرك الوسائل»، سید ابوالقاسم دهكردى، سید اسداللَّه قزوینى و آقا بزرگ ساوجى. علامه نورى دربارهى وى چنین نوشته است«...از هر مكرمتى اعلاى آن و از هر فضیلتى ارفعش و از هر خصلتى اشرفش و از هر خیرى پایه بلندش و از هر علم شریفى جوهر و حقیقتش در وى جمع است، سالها با وى در سفر و حضر و شب و روز و شدت و رخاء مصاحبت و معاشرت نمودم زلتى در مكروهى و لغزشى در مرجوحى ندیدم و در یك خصلتى از آن خصال كریمهى كه حضرت امیر صلواتاللَّهعلیه از براى همام بن عباده در صفات شیعه خود برشمرده شریكى و نظیرى بر وى نیافتم...» آقا سید محمد سلطان آبادى و حاج ملاعلى تهرانى مشایخ سلوك او بودهاند و میان او و آخوند ملا حسینقلى همدانى همدلى و دوستى نزدیك برقرار بود.
برگرفته از کتاب: اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
فتحعلی اراکی